Sorunlar, sorunlar...

Motor 1700km'ye yaklaştı. Kanuni'yi hem ucuz olduğu için, hem yerel üretimi desteklemek için, hem de bilgisizlikten aldım diyebilirim. Çok mutsuz değilim ama açıkçası çok da mutlu etmedi beni şimdiye kadar. Bu güne kadar yaşadığım sorunları bi kenara not edeyim:
1 - İlk olarak daha motor yepyeniyken (100 km oldu olmadı), hız göstergesi bozuldu. Servise görütünce anladık ki teli kopmuş. Telin temin edilip takılması iki hafta sürdü.
2 - Ardından, ilk gezimde ki Tekirdağ gezisiydi devir göstergesi bozuldu. Bir iki hafta da onun için bekledik.
3 - Geçenlerde yğmur yağma ihtimali olan bir gün, ki ben motorla çıkmıştım, farkettim ki ön lastik jant'a ters takılmış. Yağmur kanalları ters. Allah korusun yağmur'da öyle gitsem kaymam işten bile değil. Götürdük bu sefer lastiği ters çevirttik.
4 - Kısa far 3-4. kullanımda patladı. Hadi bismillah. Zaten adam gibi aydınlaymıyo...

Hayırlısı bakalım. Allah daha ciddi sorunlardan korusun...

Kanuni pek de doğru bir seçim değilmiş yazık ki...

Şehir içi trafikte ilk deneme

Bugün Hindistan yollarına düşüyorum. Aman yanlış anlamayın. Motorla değil, uçakla :) Henüz o kadar da uzun boylu değil. Zaten o tarafa gider miyim motorla? Hiç sanmıyorum. E, ben Hindistana, motor Ege'ye. Nasıl gelecek motor Ege'ye? Kendi başına gelecek hali yok tabi, ben getireceğim. Haydi bakalım kalkıyor. Ataköy yolcusu kalmasın.

Hafif bir tırsma ile çıktım yola. Oraya buraya gittik de, şehir içine hiç gelmemiştim daha. Beylükdüzü tecrübem de pek sevimli olmamıştı hani. Neyse, yaradana sığınarak çıktım yola.
Aha, geldike beylikdüzüne. Hadi bakalım, buraya kadar biliyoduk zaten asıl iş bundan sonrası.
...
Avcılar'da trafik sıkışır mı acaba? Aha bak işte sıkışık ileride. Bu Ambarlı da hep böyle be kardeşim. Yol 3 şeritten 2 şeride iniyo diye hep tıkalı. Deneyelim bakalım arabaların aralarından geçmeyi. SAnki yol falan da veriyolar be. Dallamalar hemen belli ediyo tabi kendilerini, onlara yaklaşmamak lazım.
...
Waaay... Geçtim Avcıları. Şimdi çekmece yokuşu. Burda çalışma vardı ama yol açık görünüyor be. Çalışma bitmiş mi ne? Aha yolda çizgi bile var, çizgileri çizmişler.

Küçükçekmece'ye gelirken yine tıkandı. Ben yine aralara. Bi hayvan var hırs yaptı pezevenk. İlla önüme girecek. Gir ulan it, bok var sanki.... 10'a kadar sayalım, rahatlayalım, sakinleyelim...

Cennet'e çıkan yokuşuçıktıktan sonra dön Florya'ya. Oh be, geldim sayılır. Kasmaya gerek yok, yavaş yavaş.

Aha işte son düzlük :P Yeşilyurt kavşağındaki fıskiyeden sonra artık gözüm kapalı da giderim bu yolu. Zamanında bisikletle az mı arşınladım bu yolları be... O da ne. Yol durdu be... Berke yine aralara. Lan ne zevkli işmiş be. Arabalar dursun, ben aralardan 30'la da olsa yolcu. Waay, işte motor keyfi. haaa, demek ki tıkanıklığın sebebi şu kazaymış. Anasını sattim, bi şerit kazadan tıkanınca kilometrelerce kuyruk oluyo. E, tabi şu bene bile yol vermeyen, hısr yapan, BMW'li hayvanlardan bol bol var memlekette. Yaşından başından utan lan dana. Adam biraz ağır başlı olur.

Ve A2'nin önüne de çıktım mı bitmiştir. Park edelim, motoru kapatalım. 15 günlüğüne vedalaşalım. Görüşmek üzere canım motorum :D

Yalnız başıma ilk gezi...

11 Ağustos 2007 sabahı bir heyecan içinde uyandım. Sabah eşim çıktıktan sonra, heyecanım iyice arttı. Kalbim pır pır çırpmaya başladı. 2 heyecanı birden yaşayacaktım. Motorla ilk kez yalnız başıma uzun bir yol yapacaktım. Ve yolun sonunda (veya yarısında diyelim) ParaGliding yapacaktım :D halen ağzım kulaklarımda.

Yola saat 10:15 gibi çıktım sanırım. Evden Çatalca'ya, zaten daha önce gittiğim bildik bir yol. Çok trafik yoktu ama bir kaç tır ve kamyon vardı. Çatalca'nın içinden geçtikten sonra da "Ormanlı Köyü Plajı"na. Çatalca'dan sonra yaklaşık 40-45 dk'lık daha yol gitmek demek. Ama yol tek kelimeyler süper keyifli (ya da şimdilik yaşadıklarım az olduğu için bana öyle geldi). Hele Ormanlı'ya yaklaştıkça, bir tek bozuk satıhlı asfalt yol, ben ve doğa. Bir allahın kulu yok çevrede. Ürkmedim değil tabii ki. Kalsan orda bir allahın kulunun haberi olmayacak :P Hafif virajlı, doğa ile iç içe bir yol. Kestanelik köyünden çıkarken, aman bi de ne göreyim: yolda 7-8 köpek geziyolar. İçimden dedim ki "tamam oğlum Berke, şimdi sçtın. Bunlar sana bi musallat oldular mı hiç şansın yok." Verdim gazı, kovalayamasınlar diye ama köpekler anlayıştı çıktı vesselam. Bi bakıp, göz kırpıp devam ettiler onlar yollarına, ben de yoluma.

Ormanlı köyüne gelmeden hemen önce sağlı sollu kendin pişir kendin ye/piknik alanları başlıyor. Ama hepsi çok derme çatma, çok küçük ve doğayla iç içe, doğayı bozmamış. Çok çok keyifli. Küçücük bir derenin üzerinden geçen şirin bir köprünün ardından hoş bir köy Ormanlı. Modern bir köy görüntüsünde. Plajı dahi var "Ormanlı Köyü Plajı". Yolda tabelası da var.
Köyden plaja gidene kadarki 5-6 dakikalık kısa yol ise yolun en keyifli bölümü. Yolun iki tarafı, yüksek , sık böğürtlen ağaçları. Yola sıfır yeşillik ve ortasında giden ben... Tek kelimeyle mest oldum.
Sonra plaja geldim. Küçük bir bekçi kulübesinde 2YTL giriş parasını ödeyip, bekçiyle motosiklet muhabbeti yaptıktan sonra plaja indim. Aman ben n'aptım demeye kalmadan kuma çıktım. Stabilize başlayan yol bir anda kum yola döndü ama hemen ardından tekrar stabilize kum karışımına döndü. Kafeterya'ya kadar ulaştım sağ sağlam.

Burada paragliding(yamaç paraşütü) yapılıyor. İstanbul'un karadeniz sahilinde kalkışa elverişli 2 yerden biriymiş. Sabah rüzgar hafif ben ağır olduğum için saat 4'e kadar kafeterya'da çay içerek ve bişeyler atıştırarak beklemek durumunda kaldım. Eğitim almış ve kendi paraşütleri ile uçmaya gelmiş insanlarla (az da olsa) sohbet, uçanları izleme, plajda denize girenleri izleme vb derken geçti zaman. Okuyacak birşey veya mayo götürmediğime epeyce pişman oldum.

Saat 2:30 gibi rüzgar kuvvetlendi. Tandem (ikili) uçuşlar başladı. Hoca hafiflerden başlayarak uçurmaya başladı. Saat 4 gibi bana geldi sıra. Halen tereddüt içindeyiz. Acaba rüzgar 93 kilo ben ve hocayı taşıyacak mı? Serdar Hoca dedi ki olmadı ineriz sahile yahu, n'olcak deneyelim. Ve sürpriz. Rüzgar bizi taşıdı. 20 dk kadar çok keyifli, kuşlar gibi ve bol/güzel sohbetli bir uçuş. Tadı damağımda kaldı wallahi. Beklerken, kalkarken ve inerken yardımcı olan, sohbet ettiğimiz arkadaşlar da keyfime keyif kattı wallahi.

Artık heyecan falan yok. Sadece keyifli keyifli, yolun tadını ala ala dönme isteği. Hemen bindim motoruma. E, kumda gitmek yine zor ama kum az ne de olsa. Hemen geçip verdim kendimi keyifli yola. Oooohhhh... Anlamadım walla nasıl geri geldiğimi. 2 tane hırbo çıktı dönerken yolda. Tabi saat 5 falan, yol daha kalabalık. Hayvanlar beni göre göre önlerindeki arabayı solluyorlar. Durup kenara çekmesem beni alacaklar altlarına. Bi de utanmadan, geçerken elleriyle "pardon" yapıyolar. Lan dallama, ben düştükten sonra pardon demişsin, kaç yazar? 2 hayvanla atlattık allahtan.

Eve dönünce farkettim ki yorumluşum.... ama çok keyifli bir yorgunluk. 1000 kere değer. Yine gideceğim inşallah. Bu sefer Şule'yle.

Ciddi gezilerin ilki - Tekirdağ/Kumbağ

Vallahi aklımda böyle bir gezi yapmak yoktu dün akşama kadar. Gerçi zaten dün akşam'a kadar Ankara'ya gitme planı vardı. Akşam üzeri ise tüm planlar bir anda, beklenmedik şekilde değişti :)

Akşam üzeri Tophane'de arkadaşlarımız ile buluştuk. Erdem de oradaydı. Motoruyla gelmiş. Motor muhabbeti yaparken, gezilerden, ikiteker.org'dan vs. konuşurken "istersen yarın bi Silivri yapalım" dedi. Arayıp da bulamadığım fırsat. Tecrübeli ve bana ayak uyduracak birisiyle keyifli bir gezi yapmak. Sohbet ederken olay "Tekirdağ'a bile gideriz belki"ye kadar geldi.

29 Temmuz 2007, Sabah 8:15'te evin önünde buluşup, 8:30 gibi çıktık. Hedef Tekirdağ. İlk mola, Silivri'de kahvaltı.

E, haliyle biraz yavaş gittik. 9 gibi Silivri sahilde bir çay bahçesine oturmuş, çaylarımızı ısmarlamıştık. Çaylarımızı içip, Silivri'nin sabah erken ne kadar güzel olduğunu gördükten sonra nihai hedefimize doğru yol almaya başladık. Sanırım Silivri'den çıkışımız 9:45 gibiydi.

Tekirdağa varışımız ise 11'e yakındı. Ben yavaş gittiğim için, Erdem de bana ayak uydurdu. Onun motoruyla pek kolay değil tabi o hızlarda gitmek, alet epey daha hızlı gitmek için yapılmış :)

Tekirdağ'a vardığımızda motorları bir cafe'nin önüne çektik. Hemen ardımızdan 2 tane de YBR125 aynı mekana park etti.Öğle yemeği olarak tabii ki Tekirdağ köftesi yedik.
Yemek, dinlenme, sohbet... ve sonra ver elini Kumbağ. Kumbağ çok kalabalıktı, herkes tatile veya haftasonunu geçirmeye denize gitmiş. Orada da biraz takılıp dönüş yoluna başladık.

Dönüşte de aynı güzergahı kullandık. Yolda bir benzincide mola verdik. Benzincinin arka tarafında çok güzel manzaralı bir restoran ve mini bir hayvanat bahçesi yapmışlar. Irlanda'dan gelmiş bir 2007-FZ6, bir de 1200GS parketmişti. Bunlar da benzincinin önünde bizimkiler...

Seyir hızımız max 70-80 civarındaydı. Artık yarın 400 bakımına girecek bizim şopır da. Erdem sayesinde hem tecrübe açısından hem de keyif açısından dorukta bir gün geçirmiş oldum. Bir gece önce rüyama giren yolu yaptım ve artık yoldan bir önceki günkü kadar korkmuyorum :) Her zaman bir miktar korku iyidir...

İlk gezi - Çatalca'ya Pikniğe

Bugün, henüz motoru alalı 2 gün olmuşken, Çatalca'ya pikniğe gittik. Annemlere söylememiştim motor aldığımızı. Sabah bize geldiler. Yola çıkana kadar da yine söylemedim. Evden çıktıktan sonra ben arabaya değil de başka bir yöne doğru gidince anlayığ geldiler yanıma. Şaşkınlık, tedirginlik sonra tebrikler, sonra yine tedirginlik ve nasihatler... Haklılar tabii. İstanbul'da/Türkiye'de motosiklet kullanmak pek akıl karı bir iş gibi görünmüyor.


Besmelelerle, dualarla, evden çıkıp Büyükçekmece gölüne doğru yola çıktık. Asıl amaç, göl kenarındaki kendin pişir kendin ye'lerde piknik yapmak. Ben daha çok sanıyordum, sadece 1 tane varmış. Onlar da eti illa kendileri satmak istediler. E, n'apalım kardeşim aldığımız onca eti?

Hadi yola devam, bi yerler buluruz herhalde...

Çatalca girişinde sola doğru giden bir yola döndük. Çook eskiden orada bir yara bir kez gitmiştik. Orayı bulalım bari.

Bu arada biraz sürüş notları. Her kavşakta, her duruş kalkışta 3,5 atıyorum. Babam önden bi basıyo gidiyo, bi yavaşlayıp bekliyor. Ege'yle, Şule bizim arabadalar, onların hızı benle aynı. 50-60 max. Ben çoğunlukla aradayım ama babama yaklaşmaktan korkuyorum zira ani frenler yapıyor zaman zaman ve ben her seferinde "aha şimdi düştüm işte" diyorum. Allah'a şükür vukuatsız gidiyoruz.

Gittik, yeri bulduk, ama o yer artık öyle bi yer değilmiş. Restoran falan gibi bi yer olmuş orası da.

E, n'apalım şimdi?Hadi yola devam.

Bu sefer, Çatalca'nın içinden, altından, üstünden, bi yerlerinden döndük dolandık. Yolda gördüğümüz bi işarete daldık.
- Bi daha aynı yere gidebilir misin?
- Abi, vallahi ben geri dönüş yolunu bile bulabileceğimizden emin değildim.
Neyse; toz toprak köy yolu falan gibi bi yerlersen gidip, yolda bir restorana daha giriş çıkış, yol-piknik sorma, ve sonunda bir "Piknikçi" bulduk.

Ama ne güzel bir yer... Yüksek ağaçlar altında, buz gibi akan bir çeşme, hoş bir ortam. Çok keyifli bir gün geçti.

Gönüş yolu tabi daha düz. En azından nereye gideceğimiz belli. 50-60'la geldik eve kadar. 100 km'ye yakın yol gitmişiz.

Ders 1 : Motorla çıktığında üstüne bişey giy, t-shirt ile çıkma ki böcekler vücuduna çarpmasın, kolların amele yanığı olmasın.

Bir motor aldım...

Bugün (2007-Temmuz-06) için içime sığmıyor. Bir yıldan biraz önce içime düşen motosiklet sevgisini tatmin etmek adına ikinci adımı attık. 2005 yılı sonunda ehliyetlerimizi almıştık. 2006 yılını fuarlara giderek ve "ah bizim de bi motorumuz olsaydı" diyerek geçirdik. İşte bugün, motorumuzu aldık :)

Çok ahım şahım bişey değil. Belki bir çok insanı da pek heyecanlandırmayacak bir motor. Ama beni çok heyecanlandırıyor. 200cc motor hacminde, 12 beygir gücünde Cruiser/Chopper tipi bir motor. Markasına gelince, Kanuni. Yerli üretimi (her ne kadar motorun hemen tamamı Çin'den geliyorsa da) destekliyoruz.

Herkesten aynı soru geliyor "n'oldu gitmiyor musunuz?". Ben de aynı cevabı tekrarlamaktan sıkıldım vallahi. "Gideceğiz ama işlemleri bekliyoruz. Bu arada da bu hevesimizi, ucuz yollu bir şekilde, tatmin etmek istedik." Gideceksek, ölecek miyiz yahu?

O kadar heyecanlıyım ki, gece olmasına karşın görüme uyku girmiyor. Kalkıp kalkıp motora bakıyorum, duruyor mu diye. Çok kırılganmış, çok savunmasızmış gibi geliyor. Alışacağım her halde. Ah, bir de kapalı garajımız olsaydı...

Sürüş konusunda da sıkıntılarım var tabii ki, ama zamanla öüreneceğiz artık, n'apalım.